بر اساس پژوهش های انجام شده، فشار طبیعی داخل جمجمه کمتر از ۱۵ میلی‌متر جیوه بوده و مقادیر بالاتر از ۲۰ تا ۲۵ میلی‌متر جیوه غیرطبیعی و نیازمند مداخله درمانی محسوب می‌شوند. به گفته متخصصان، آسیب تروماتیک مغز (TBI) شایع‌ترین علت افزایش فشار داخل جمجمه است. همچنین سکته مغزی، خونریزی‌های داخل جمجمه، تومورهای مغزی، عفونت‌هایی مانند مننژیت و آنسفالیت، هیدروسفالی و برخی جراحی‌های مغز از دیگر عوامل مؤثر در بروز این عارضه به شمار می‌روند. علائم افزایش ICP بسته به شدت و سرعت افزایش فشار متفاوت است، اما سردرد شدید و مداوم، تهوع و استفراغ جهنده، کاهش سطح هوشیاری، گیجی، خواب‌آلودگی، مشکلات بینایی، تشنج و گشاد شدن مردمک‌ها از مهم‌ترین نشانه‌های آن هستند. همچنین بروز همزمان فشار خون بالا، کاهش ضربان قلب و اختلال تنفسی که به «تریاد کوشینگ» معروف است، از علائم هشداردهنده و خطرناک این وضعیت محسوب می‌شود. تشخیص این عارضه از طریق معاینه فیزیکی و عصبی و نیز تصویربرداری‌های تخصصی مانند سی‌تی‌اسکن و ام‌آرآی مغز انجام می‌شود. این روش‌ها می‌توانند علت اصلی افزایش فشار، از جمله خونریزی، تومور یا تورم مغزی را مشخص کنند. درمان افزایش فشار داخل جمجمه با هدف کاهش فشار و پیشگیری از آسیب بیشتر به بافت مغز صورت می‌گیرد. قرار دادن بیمار در وضعیت مناسب با زاویه حدود ۳۵ درجه، ساکشن ترشحات و درمان‌های حمایتی از اقدامات اولیه محسوب می‌شوند. همچنین داروهایی مانند مانیتول برای کاهش مایع مغزی، کورتیکواستروئیدها برای کنترل التهاب و باربیتورات‌ها برای کاهش فعالیت مغز مورد استفاده قرار می‌گیرند. در موارد شدید، تهویه مکانیکی یا مداخلات جراحی از جمله تخلیه خونریزی، برداشتن تومور یا کاهش فشار جمجمه ضروری خواهد بود. کارشناسان هشدار می‌دهند که عدم درمان به‌موقع افزایش فشار داخل جمجمه می‌تواند به آسیب دائمی مغز، ناتوانی‌های جسمی و ذهنی، کما و مرگ منجر شود. از این رو، شناخت علائم هشداردهنده و مراجعه سریع به مراکز درمانی نقش مهمی در کاهش عوارض این بیماری دارد.